Leslie Knighton jest jednym z najbardziej błędnych selekcjonerów w historii angielskiego futbolu. Mimo bardzo sporych środków finansowych, olbrzymiego potencjału w poszczególnych drużynach nigdy nie osiągnął sukcesu. Pracując w Arsenalu przez blisko sześć sezonów doprowadził do sytuacji, iż Kanonierzy mieli jedne z najgorszych lat w swojej historii.
Przed przybyciem na Highbury Leslie miał okazję pełnić funkcję asystenta u boku Richarda Pudana w Huddersfield Town (1910 rok), a także w Manchesterze City (1914-1919), za czasów kadencji Ernesta Magnalla. Knighton nie osiągnął żadnego sukcesu, więc tym bardziej dziwne było, iż tak długo wykonywał swoją pracę. Tym większe okazało się zdumienie, gdy w roku 1919 po charyzmatycznego selekcjonera sięgnął Arsenal Londyn.
Tuż po przybyciu do klubu ściągnął do zespołu środkowego napastnika, Daniela Burgessa, Hugh Moffatta, a także Reginalda Borehama i bramkarza Ernesta Williamsona. Wszystkie te transfery okazały się nie trafione, podobnie zresztą jak decyzje podejmowane przez Knightona. Kanonierzy grali bardzo słabo, bez polotu i jakiegokolwiek konkretnego ustawienia. Efektem tego było zrezygnowanie z usług selekcjonera po blisko sześciu latach. Rozstanie z sir Henrym Norrisem również nie należało do przyjemnych, tym bardziej, iż w grę, nie po raz pierwszy, wchodziły pieniądze. Trener na pożegnanie z drużyną otrzymał 100 funtów, jako „kwotę za zmarnowany czas”, ponieważ 87. wygranych na blisko 108. przegranych zakrawało o pomstę do nieba. Podobnie zresztą jak osiągnięcie miejsce w lidze angielskiej, gdzie najwyższą lokatą była pozycja dziewiąta….
Knighton w ówczesnym środowisku piłkarskim znany był również z tego, iż podawał swoim piłkarzom „magiczne pigułki”, które oczywiście były nielegalne, jednakże cały precedens ujrzał światło dzienne dopiero po napisaniu przez Leslie pamiętników. W nich Anglik wspominał, iż przed spotkaniem z West Ham United, w roku 1924 na Upton Park, podał swoim zawodnikom „lekarstwa, które miały spowodować zwiększenie energii”. Były to swego rodzaju sterydy, polecone mu przez doktora Harleya Streeta, jednakże za pierwszym razem one w ogóle nie zadziałały. Powód był banalny – mecz derbowy odwołano z powodu zbyt obfitej mgły. Za drugim razem, po długich namowach, gracze po raz kolejny zdecydowali się na przyjęcie „porcji pożytecznych pigułek”, jednakże ponownie nie dały one spodziewanego efektu. Fakt faktem Arsenal grał bardzo szybko i dynamicznie, a piłkarze prawie w ogóle nie byli zmęczeni, jednakże wynik remisowy nie był tym, co chciał zyskać Knighton. W rewanżu na Highbury już żaden z Kanonierów nie zgodził się na przyjęcie kolejnej porcji, w efekcie czego odpali już w I rundzie pucharu.
Nie trzeba było długo czekać, żeby znalazła się kolejna drużyna chętna do zatrudnienia Knightona. Bournemouth (1925-1928), a następnie Birmingham City (1928-1933) również nie poznały się na umiejętnościach trenerskich Lesliego. W obu zespołach dość długo zwlekano z podjęciem ostatecznej decyzji, jednakże, gdy już to nastąpiło ekipy te zaczęły radzić sobie lepiej. Ciężko było jednoznacznie stwierdzić, czy to była wina szkoleniowca czy też mentalności zawodników, jednakże pierwsza opcja była bardziej prawdopodobna.
Kolejnym zespołem, który starał się wprowadzić na wyżyny piłkarskie była londyńska Chelsea (26.08.1933 - 6.05.1939). Dziewiętnaste miejsce w debiutanckim sezonie nie było, aż taką katastrofą, tym bardziej iż rok wcześniej The Blues uplasowali się jedynie oczko wyżej. Trochę lepiej było w Pucharze Anglii, gdzie ekipa ze Stamford Bridge w najlepszym dla siebie sezonie (1938-39) dotarła do VI rundy, jednakże na tym skończyły się jakiekolwiek pozytywne aspekty trenowania późniejszego trzykrotnego mistrza Premiership. Mając do dyspozycji tak fenomenalnych graczy, jakimi byli choćby George Mills, Jackie Crawford, Hughie Gallacher i nie wykorzystać w całości ich potencjału dobitnie pokazało, iż zakontraktowanie Knightona na stanowisku trenera było wielkim nieporozumieniem.
W końcu podjęto jeden słuszny krok. Do klubu został ściągnięty Billy Birrell, który zastąpił byłego szkoleniowca Arsenalu. Natomiast Leslie Knighton po raz kolejny miał ogromne szczęście. Tym razem pomocną dłoń do 68-latka wyciągnął klub Shrewsbury Town. Po niespełna czterech sezonach Anglik opuścił drużynę, po raz kolejny pozostawiając kiepskie wrażenie.
Kiedy dokładnie oraz gdzie zakończyła się kariera trenerska Knightona nie wiadomo. Również jego data śmierci, choćby ta przybliżona, nie jest znana. Z całą pewnością można uznać, iż szkoleniowiec ten miał coś w sobie, dzięki czemu zjednywał do siebie kolejnych pracodawców, tym bardziej, iż wyniki za nim absolutnie nie przemawiały
