Edward Joseph Drake, każdemu bardziej znany jako Ted Drake. Urodzony 16 sierpnia 1912 roku w Southampton stał się najpierw legendą Arsenalu, a później ukochanym trenerem Chelsea. Zarówno, jako zawodnik i manager odnosił olbrzymie sukcesy, zapisując piękne karty w historii rozgrywek angielskich.
Jestem piłkarzem i gram w cricket!?
Jego kariera piłkarska rozpoczęła się w klubie Winchester City, skąd trafił na stare śmieci – do Southampton’u. Podpisał tam swój pierwszy kontrakt i roku 1931 stał się oficjalnie zawodnikiem Świętych. Już w swoim debiucie zapisał bardzo ładną kartę w historii klubu, ponieważ zdobył hattrick’a w meczu ligowym w wieku zaledwie dwudziestu lat.
W czerwono-białych koszulkach rozegrał jedynie 72 spotkania, w których strzelił aż 48 bramek. Wynik może nie jest okazały z powodu, iż Drake był także miłośnikiem… cricket’u. Właśnie tej drugiej grze poświęcał więcej czasu, grając dla Hampshire County Cricket Club
Po bardzo dobrych występach logiczne było, iż zgłoszą się po niego wielkie kluby z Anglii. W roku 1934 (miał niespełna 22 lata) przeszedł do Kanonierów za… 6,500 funtów, co jak na tamte czasy było sporą kwotą. Pierwszy mecz rozegrany dla nowej drużyny był także bardzo udany, ponieważ jego ekipa pokonała Wolverhampton 3:1, a sam piłkarz raz wpisał się na listę strzelców.
Obojętnie gdzie grał Drake to pokazywał swoje niezwykłe umiejętności do poprawiania rekordów czy też zdobywania multum bramek. Najpierw w jednym z sezonów (za czasów gry w Arsenalu) zdobył 42 bramki w 41 spotkania! Później wynik ten poprawił do 44 trafień (sezon 1934/35 – w tym sezonie zdobył także mistrzostwo ligi), co jak do tej pory czyni go najskuteczniejszym piłkarzem w całej historii Kanonierów.
Na tych osiągnięciach jednakże nie skończył i w tym samym roku po raz kolejny było głośno o 23-letnim zawodniku. W meczu ligowym przeciwko Aston Villa (14 grudnia 1935) zdobył 7 bramek i kolejna piękna karta w historii klubu została zapisana (do tej pory nikomu nie udało pobić się rekordu Drake’a).
W 1936 roku zdobył FA Cup, a dwa lata później wygrał po raz kolejny ligę, broniąc barw Arsenalu.
W czasie II Wojny Światowej kariera piłkarska Drake’a zawisła na włosku. Ted wstąpił do Royal Air Force i porzucił sport na parę lat. Po zakończeniu zmagań zbrojnych Drake powrócił do klubu, jednakże nie na długo. W 1945 roku nabawił się poważnej kontuzji pleców i musiał zrezygnować z kariery.
Jego dorobek jako zawodnika był duży. Zdobył dwa tytuły mistrzowskie (1934, 1935), oraz Puchar Anglii (1936). We wszystkich spotkaniach (184), za czasów gry w Arsenalu, zdobył aż 139 bramek i został wpisany do 50’ najlepszych piłkarzy Kanonierów.
Jako reprezentant Anglii rozegrał kilka spotkań, jednakże jedno było szczególne. 14 września 1934 roku na stadionie, na którym grał wiele lat (Highbury) Anglia zmierzyła się z Włochami. Ten brutalny mecz został nazwany „Bitwą o Highbury”. W jednym ze starć, w ferworze walki, Ted Drake złamał nogę Luis’owi Monti’emu, a sam później został ogłuszony (został uderzony w głowę). Włosi do końca spotkania musieli grać w dziesięciu, ponieważ w tamtych czasach nie było w regulaminie słowa „zmiana zawodnika”.
Sam Drake w całym spotkaniu grał bardzo dobrze. Najpierw wypracował rzut karny, który został odgwizdany za faul Ceresoli (jednakże „jedenastka” nie została wykorzystana przez Brook’a), a w 12. minucie zdobył bardzo ładną bramkę (strzał głową). W ostatecznym rozliczeniu Dumni Synowie Albiony wygrali 3:2, a Drake został uznany jednym z najlepszych piłkarzy tego pojedynku. Warto tutaj wspomnieć, iż w drużynie Angielskiej, w podstawowym składzie, grało aż siedmiu zawodników Kanonierów (Frank Moss, George Male, Eddie Hapgood, Wilf Copping, Ray Bowden, Ted Drake oraz Cliff Bastin).
Od dziś jestem managerem!
Po zakończeniu piłkarskiej kariery Ted Drake zajął się trenowaniem. Jego pierwszą drużyną była ekipa Hendon, którą objął w roku 1946. Następnie został managerem w Reading (1947) by ostatecznie w roku 1952 przenieść się na Stamford Brigde i z Chelsea święcić sukcesy. Od początku pobytu wprowadził ogromne zmiany. Najpierw zmienił starą nazwę „The Pensioners” na taką, która bardziej kojarzyła się z kolorami trykotów. The Blues pasowało idealnie, jednakże z początku były problemy z zaakceptowaniem takiego przydomku. Ostatecznie wszystko się przyjęło wraz z nowym herbem drużyny. Chelsea posiadała także nieoficjalne przezwisko „The Drake’s Ducklings”, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „Kaczki Drake’a”. Zresztą samo drake znaczyło tyle co kaczka.
W 1955 roku dokonał tego, czego nikomu przed nim się nie udało. Zdobył mistrzostwo ligi z Chelsea, tym samym stając się pierwszą osobą, która wywalczyła to trofeum jako piłkarz i trener. Radość po zdobytym tytule była ogromna, zarówno wśród kibiców, piłkarzy jak i działaczy. Wszyscy, włącznie z Drake’iem zostali sowicie wynagrodzeni.
Z piłką za pan brat
Ted Drake miał doskonałe oko do wyszukiwania talentów. Najpierw ściągnął takich piłkarzy jak lewoskrzydłowy Frank Blunstone (trafił z Brewe w 1952 roku a 8,500 funktów) czy Stan Wicks. Był on także specjalistą od treningów, na których wymagał od swoich zawodników pełnego zaangażowania, tak jakby to było spotkanie ligowe. Takie podejście dawało niezwykłe efekty, czego dowodem może być wypromowanie wielu doskonałych piłkarzy, którzy grali wcześniej w niższych konferencjach. Wprowadził także dla swoich podopieczny miejsce relaksu w okolicach stadionu. Poprosił szefostwo klubu o wstawienie kilku stołów bilardowych czy innych odprężających i pożytecznych udogodnień.
W roku 1961 opuścił The Blues i został managerem Fulham’u, klubu w którym grał jego syn Bobby. Po niezłych wynikach został najpierw dyrektorem drużyny z Craven Cottage, a następnie prezydentem. Zmarł w roku 1995 w wieku 82 lat.
