Już po pierwszym meczu Chelsea-Bayern, który odbył się oczywiście na St. Bridge. Wynik zapewne zna każdy kibic i to nie tylko Chelsea. Pojedynek angielsko-niemiecki sprawił, że obgryzłem sobie prawie wszystkie paznocie (a prawy kciuk najwięcej). Ale zacznijmy od początku.
Spotkanie poprzedziła minuta ciszy ku czci Papieża Jana Pawła II , a później oba zespoły ruszyły do czarowania widowni.
Osobiscie nie lubie niemieckiej piłki nożnej, ale musze przyznać że Bawarczycy grali nieźle, a szczególnie pierwszą połowę. Już zdąrzyłem się przyzwyczaić że prawie każdy zespół który przyjeżdża na St. Bridge, zaczyna swój mecz od ataków, aby po chwili zostać "pięknie" skontrowanym przez "naszych" mistrzów. Tak samo było tym razem. Już w 4 minucie gola ustrzelił Joe Cole. Piłka otarła się jeszcze od nóg monachijskich obrońców i wpadła do siatki obok bezradnego Oliviera Kahna. Później lekką przewagę znowu miał Bayern ale cóż z tego, skoro nie potrafił tego wykorzystać (nawet po błędzie Glena Johnsona - młody Anglik próbował w polu karnym przyjąć piłkę na klatkę piersiową!!!), a kontry "The Blues", w tym świetna gra w środku pola Eidura Gudjohnsena i wygrywane pojedynki główkowe Didiera Drogby cieszyły oczy. Można się oczywiście przyczepić, że pierwsza połowa nie dała może tyle emocji i bramek co w meczu z Barceloną, ale za to druga już w 100% nam to wynagrodziła. Najpierw bramke wyrównującą dla Bayernu strzelił w 50 minucie Schweinsteiger, ale dalsza (prawie cała) druga połowa to już popis graczy ze Stamford Bridge, a głównie Franka Lamparda, który strzelił 2 przepiękne bramki. W 60 i 70 minucie. Pod koniec meczu na 4:1 podwyższył Didier Drogba - z metra wpakował piłke do siatki Oliviera Kahna. Asystę przy tej bramce zaliczył Robet Huth zgrywając piłkę główką, oraz nikt inny tylko Frank Lampard - wykonawca rzutu rożnego.
W samej końcówce Bawarczycy wywalczyli rzut karny. W polu karnym przez Carvalho przytrzymywany był Ballack. Poszkodowany sam wykonał jedenastkę i przedłużył nadzieję Bawarczyków na awans .
Asystenci Jose Mourinho dokonali 3 zmian. Za świetnie grającego Joe Cola wszedł (na utrzymanie wyniku) Tiago Mendes. Niepewnie w tym dniu grającego Glena Johnsona zmienił Robert Huth, a w samej końcówce, zmęczonego już Didiera Drogbe zastąpił nazywany fińskim "Michaelem Owenem" - Mikael Forssel. Szkoda tylko że tak późno zdecydowano się na tą ostatnią zmianę, bo Fin nie miał czasu, żeby pokazać swoje umiejętności. Wypada jeszcze wspomnieć o "Gudim" Gudjohnsenie - do dzisiaj nie moge wyjść z podziwu jego bardzo przemyślanej i rozsądnej gry w środku pola. Dobrą partię rozegrał też niezawodny i ( jeszcze raz to podkreśle) często niedoceniany Claude Makelele. Śmiało można powiedzieć że "wymiatał" w środku pola. Didier Drogba - po jego precyzyjnych na milimetr główkach Frank Lampard zdobył drugą bramke.
Z pomeczowych statystyk wynika, że Chelsea grała "brudniejszy" football niż Bayern (w żółtych kartkach: 4 - 2 dla Chelsea), ale moim zdaniem to nieprawda. Oglądając mecz odniosłem wrażenie jakby sędzia uwziął sie szczególnie na Didiera Drogbe pokazując mu już na początku meczu żółtą kartkę. A przecież fauli i prowokacji naszych środowych rywali nie brakowało. Przywołam tu ostre wejście nogą w brzuch Joe Cole'a jednego z bawarskich piłkarzy. Pisząc o faulach, muszę wspomnieć też o brzydkim faulu Johna Terrego na Kahnie. Faktem jest, że Bawarczycy często przekraczali przepisy, ale to nie powód do odgrywania się i takie zachowanie naszego kapitana nie przystoi.
No cóż już za kilkanaście godzin wielki rewanż w Monachium. Ktoś bedzie się cieszył, ktoś bedzie płakał ... mam tylko nadzieje, że to my kibice Chelsea bedziemy tymi, którzy bedą się cieszyć i płakać, ale co najwyżej ze szczęścia. Bo przecież nie po to przeszliśmy (z bólem ale zawsze) Barcelonę, żeby teraz odpaść ...
Naszym piłkarzom, ale i również przeciwnikom życze sportowej walki i co najważniejsze FAIR, a Wam i sobie dużo niezapomnianych emocji i wrażeń. Początek już 12 kwietnia 2005 roku, godzina: 20:45
